درس شمارهٔ 12

شرح خانه‌های زایچهٔ رمل

پیش از شرح خانه‌ها می‌خواهم چیزی بگویم که حتی بسیاری از رمّالان باتجربه هم می‌پرسند:

اوتاد چیست؟

ساختمان‌های گوناگونی دیده‌ایم؛ بسیاری روی چهار ستون ایستاده‌اند. تخت را ببینید که روی چهار پایه ایستاده است. این را هم شنیده‌ایم که فلانی بسیار محترم است و پایهٔ چهارمِ شهر است؛ بی او تعادل شهر به هم می‌خورد. به همین ترتیب اگر تختی یک پایه یا ساختمانی یک ستون نداشته باشد، نمی‌تواند راست بایستد.

چهار ستون یک ساختمان را اوتاد می‌نامند. زایچه هم ساختمان یا خانه‌ای است، جهانی شگفت که بر چهار ستون در تعادل ایستاده است.

این چهار ستون زایچه را هم اوتاد می‌نامند. در مقام ولایت مرتبه‌ای به نام اوتاد هست که چهار تن دارند و از سوی شورای روحانی وظایفی بر عهدهٔ آنان است که به برکت آن‌ها جهان در تعادل می‌چرخد.

از آن‌جا که زایچهٔ رمل با روحانیت هم پیوند دارد، چهار وتد در آن وظایف خود را انجام می‌دهند تا جهان زایچه را در تعادل نگه دارند.

(این‌ها اوتادِ زایچهٔ رمل‌اند، نه اوتادِ شورای روحانی.)

مسئولانی که در خدمت‌اند اوتاد نامیده می‌شوند؛ یعنی در ساعت‌های حال حاضرند.

مسئولانی که وظیفهٔ خود را انجام داده و رفته‌اند زائل اوتاد نامیده می‌شوند؛ یعنی در گذشته بوده‌اند.

و مسئولانی که در آینده وظیفه انجام خواهند داد، یعنی در آینده اوتاد می‌شوند، مائل اوتاد نامیده می‌شوند.

به زبان ساده، حال یعنی اوتاد.

گذشته یعنی زائل اوتاد

و آینده یعنی مائل اوتاد.

امیدوارم مطلب فهمیده شده باشد.

(الف) زایچهٔ رمل 16 خانه دارد؛ هر عنصر چهار خانه دارد

خانه‌های 1، 5، 9 و 13 آتشی و خارج‌اند.

خانه‌های 2، 6، 10 و 14 بادی و منقلب‌اند.

خانه‌های 3، 7، 11 و 15 آبی و داخل‌اند.

خانه‌های 4، 8، 12 و 16

خاکی و ثابت‌اند.

(ب) چهار خانهٔ نخست زایچه، 1، 2، 3 و 4، را امهات (مادران) می‌نامند.

و خانه‌های 5، 6، 7 و 8 را بنات (دختران) می‌نامند.

و خانه‌های 9، 10، 11 و 12 را متولدات، یعنی نوه‌ها، می‌نامند

و خانه‌های 13، 14، 15 و 16 را زوائد، یعنی خانه‌های افزوده، می‌نامند.

(ج) خانه‌های 1، 4، 7 و 10 اوتادند. این خانه‌ها بسیار نیرومندند، چون مانند مأموران سرِ کارند و به زمان حال مربوط‌اند. به زبان ساده می‌توان آن‌ها را خانه‌های حال نامید.

خانه‌های 2، 5، 8 و 11 مائل اوتادند و به آینده مربوط‌اند؛ می‌توان آن‌ها را خانه‌های آینده نامید

خانه‌های 3، 6، 9 و 12 زائل اوتادند و به گذشته مربوط‌اند؛ می‌توان آن‌ها را خانه‌های گذشته نامید.

خانه‌های 13، 14، 15 و 16 وتد الوتدند؛ می‌توان آن‌ها را یاران یا یاوران اوتاد نامید. این‌ها هم به زمان حال مربوط‌اند.

(د) خانه‌های آتشی خارج و مذکرند.

خانه‌های بادی منقلب و مذکرند.

خانه‌های آبیِ داخل

و مؤنث‌اند.

خانه‌های خاکی ثابت و مؤنث‌اند.

قاعدهٔ آسان برای به یاد سپردن خانه‌های مذکر و مؤنث: دو خانه به دو خانه مذکر و مؤنث‌اند.

دو خانهٔ نخست مذکر، دو خانهٔ بعد مؤنث، جفت سوم دوباره مذکر، و بر همین قیاس

(ه) خانه‌های 1، 4، 5، 10، 11 و 13 خانه‌های سعدند.

خانه‌های 3، 6، 8 و 13 خانه‌های نحس‌اند.

خانه‌های 2، 7، 9، 14، 15 و 16 متوازن‌اند

در ادامهٔ پیش: میان‌بُری برای آسانیِ دوستان.

خانهٔ نخست زایچهٔ رمل آتشی است، دومی بادی، سومی آبی، چهارمی خاکی، پنجمی دوباره آتشی، ششمی بادی، و به همین ترتیب در 16 خانه.

به همین ترتیب خانهٔ نخست زایچه حال است، دومی آینده، سومی گذشته، چهارمی دوباره حال، پنجمی دوباره آینده، و به همین ترتیب در 12 خانه؛ چهار خانهٔ پایانی از آنِ حال‌اند.

دو خانهٔ نخست زایچه مذکرند، دو خانهٔ بعد مؤنث، دو خانهٔ سوم دوباره مذکر و دو خانهٔ چهارم دوباره مؤنث؛ خانه‌های بعدی هم دو به دو مذکر و مؤنث‌اند. راه دیگر: خانه‌های آتشی و بادی مذکر و خانه‌های آبی و خاکی مؤنث‌اند.

اگر خانه‌های اوتاد در زایچه به سود پرسنده باشند، بدانید همهٔ کارهای او درست پیش می‌رود. خانهٔ نخست خانهٔ بخت است و خانهٔ چهارم خانهٔ سرا و ملک.

خانهٔ هفتم همسر و خانهٔ دهم روزی است.

اگر کسی در این چهار چیز خیر و برکت داشته باشد، دیگر چه غمی دارد؟

اگر شکل سعد در طالع بیاید، حال پرسنده چگونه است

اگر شکل سعدِ خارج در طالع بیاید، طالع پرسنده بسیار بلند است. اندیشه‌های والا دارد: بزرگی، پیشرفت، بالا رفتن، مقام بلند یا مرد بزرگی شدن. در دلش خواهش مال و آمادگی یا آرزوی سفری دور است

اگر شکل سعدِ داخل در خانهٔ نخست بیاید، اندیشه‌های پرسنده نیک ولی درونی‌اند. سستی بر او چیره می‌شود و می‌خواهد در خانه نشسته همهٔ کارها انجام شود و امیدهایش برآید، مال بی‌رنج و کوشش برسد و گونه‌گونه شادی بیابد. به هر روی طالع پرسنده سعد است.

اگر شکل سعدِ منقلب در خانهٔ نخست بیاید، طالع پرسنده گاه شاد و گاه ناشاد است، هرچند سعادت بر نحوست چیره است. دل پرسنده هوای گردش، سفرهای دور و زیارت دارد. به هر روی بختش گشوده شده است.

اگر شکل سعدِ ثابت در خانهٔ نخست باشد، طالع پرسنده سعد است ولی در یک جا بسته شده یا ایستاده است. در راه رسیدن به مقصد، راهِ پیش رو بریده شده است. به مقصد می‌رسد، ولی دیر؛ چون تا راهِ بریده ساخته نشود رسیدن دشوار است. سعادت هست، ولی فعلاً به کاری نمی‌آید؛ اوضاع تا مدتی دراز همان‌گونه که هست می‌ماند.

نگارنده

دکتر مزمل حسین

اگر شکل نحس در طالع بیاید، حال پرسنده چگونه است

اگر در خانهٔ نخست شکل نحسِ خارج باشد، طالع پرسنده بسیار نحس است: غمگین و پریشان است و بیشتر نگران خویشان، خواهران و برادران، خانواده و بیگانگان است. چنان پریشان است که دلش می‌خواهد بی‌هدف و بی‌مقصد به سفری دور برود و دیگر بازنگردد.

اگر شکل نحسِ داخل در طالع بیاید، طالع نحس است و نحوست پرسنده را در چنگ گرفته است. پرسنده در غم و اندیشه فرو رفته، در فکری است که راه‌حلی برایش نمی‌یابد، و در گرفتاری‌ای است که بیرون آمدن از آن در این اوضاع دشوار است.

پی هر کاری که می‌رود ناکام بازمی‌گردد، یا تنها با شنیدن وعده و قرارِ انجام آن بازمی‌گردد.

اگر شکل نحسِ منقلب در خانهٔ نخست باشد، طالع نحس است؛ ولی چون منقلب است، روزهای نحوست زود می‌گذرند. فعلاً طالع پرسنده در دودلی است و حالش هم چندان خوب نیست. ممکن است بیماری، غم یا ضربه‌ای به او برسد؛ هنگام سفر باید احتیاط کند.

اگر شکل نحسِ ثابت — حمره یا جماعت — در خانهٔ نخست بیاید، طالع نحس است

و نحوست پیوسته نیرومندتر می‌شود. پرسنده چیزی نمی‌فهمد؛ سنگینی بر ذهن، سستی در تن و گونه‌گونه اندیشه، وسوسه و وهم دارد. نیروی تصمیم کم است؛ هر پرسش و اندیشه دو پاسخ دارد و پرسنده نمی‌تواند تصمیم بگیرد. اگر چند روزی جای زندگی‌اش را عوض کند و چند روز جای دیگری بگذراند، نحوست ممکن است دور شود.

نگارنده

دکتر مزمل حسین